Πέρα από τα κότσια, που είναι μακράν η συνηθέστερη παθολογία του πρόσθιου άκρου ποδός που απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση, υπάρχουν και άλλες παθήσεις που ταλαιπωρούν τους ασθενείς και κάνουν το καθημερινό περπάτημα μια μικρή επώδυνη περιπέτεια.

 

πονεμένο ποδί

  

 

Μεταταρσαλγία

Παθήσεις Προσθίου Άκρου ΠοδόςΣτην Ελλάδα έχει επικρατήσει να την λέμε πτώση μεταταρσίων.

Συνοδεύει συνήθως τον βλαισό μεγάλο δάκτυλο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις η εμφάνιση της μεταταρσαλγίας ακολουθεί μετά από κάποια χρόνια. Πρόκειται για μια συγκεχυμένη έννοια η οποία δεν περιγράφει μια πάθηση, αλλά μάλλον ένα σύμπτωμα το οποίο μπορεί να έχει πολλές αιτίες.

Ο ορισμός της μεταταρσαλγίας είναι, εντοπισμένο άλγος στην πρόσθια επιφάνεια του πέλματος, το οποίο συνήθως συνοδεύεται και από σκληρίες - υπερκερατώσεις κάτω από τις κεφαλές των μεταταρσίων. Οφείλεται  στο γεγονός ότι οι κεφαλές των μεταταρσίων των μικρότερων δακτύλων του ποδιού, αναλαμβάνουν περισσότερο βάρος κατά την βάδιση.

Που οφείλεται η μεταταρσαλγία

Η μεταταρσαλγία μπορεί να οφείλεται πολλούς παράγοντες.

Συνήθως όμως διαχωρίζουμε 3 κύριες κατηγορίες.

1) Μηχανική μεταταρσαλγία

Προκαλείται από ανατομικές ή λειτουργικές ανωμαλίες του πρόσθιου άκρου ποδός. Συχνότερη αιτία είναι, η ανύψωση και στροφή της κεφαλής του 1ου μεταταρσίου, που φυσιολογικά παίρνει και το περισσότερο βάρος, κατά την ανάπτυξη του βλαισού μεγάλου δακτύλου.

Εμφανίζεται είτε στο ενδιάμεσο στάδιο βάδισης, είτε στο στάδιο ώθησης.

2) Μετατραυματική ή Ιατρογενής Μεταταρσαλγία

Αυτή μπορεί να οφείλεται, στην μεταβολή του μήκους κάποιου μεταταρσίου μετά από κάποιο κάταγμα ή μια χειρουργική επέμβαση.

3) Δευτεροπαθής μεταταρσαλγία

Στην περίπτωση αυτή, η μεταταρσαλγία εμφανίζεται, σαν αποτέλεσμα της χαλάρωσης ή της ρίκνωσης των συνδέσμων και των τενόντων της περιοχής των μεταταρσίων ή της υπερτονίας που εμφανίζεται στο πέλμα εξαιτίας κάποιας νευρολογικής, μεταβολικής ή φλεγμονώδους πάθησης.

Παραμορφώσεις των μικρών δακτύλων του ποδιού

Παραμορφώσεις των μικρών δακτύλων του ποδιούΟι παραμορφώσεις  των μικρών δακτύλων του ποδιού διακρίνονται σε σφυροδακτυλία, γαμψοδακτυλία, πληκτροδακτυλία και κλινοδακτυλία που είναι απόκλιση του δακτύλου προς το μεγάλο ή το μικρό δάκτυλο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οδηγούν στην δημιουργία υπερκερατώσεων είτε στην ραχιαία επιφάνεια των δακτύλων, είτε στην πελματιαία επιφάνεια της ονυχοφόρου φάλαγγας του δακτύλου. Η υπερκεράτωση οφείλεται στην αυξημένη τριβή του δέρματος του ποδιού στα παπούτσια ή στο πέλμα τους.

κανονικό δάκτυλοΤα μικρά δάκτυλα του ποδιού έχουν τρεις αρθρώσεις. Οι αρθρώσεις αυτές είναι από το κέντρο προς την περιφέρεια, η μεταταρσοφαλαγγική (ΜΤΦ), η εγγύς φαλαγγοφαλαγγική (εγγύς ΦΦ) και η άπω φαλαγγοφαλαγγική (άπω ΦΦ).

 

σφυροδακτυλίαΣτην σφυροδακτυλία, η  ΜΤΦ είναι σε έκταση, η εγγύς ΦΦ είναι σε κάμψη και η άπω ΦΦ είναι σε πάλι σε έκταση.

 

 

γαμψοδακτυλίαΣτην γαμψοδακτυλία, η ΜΤΦ είναι σε έκταση, η εγγύς ΦΦ είναι σε κάμψη και η άπω ΦΦ είναι σε πάλι σε κάμψη.

 

  

 

πληκτροδακτυλίαΣτην πληκτροδακτυλία, η ΜΤΦ είναι σε ήπια έκταση, η εγγύς ΦΦ είναι ουδέτερη και η άπω ΦΦ είναι σε κάμψη.

 

 

 Στους περισσότερους ασθενείς που επισκέπτονται τον γιατρό, οι παραμορφώσεις αυτές είναι παγειωμένες και δεν μπορούν να διορθωθούν παρά μόνο χειρουργικά. Η διαδερμική χειρουργική προσφέρει μια αξιόπιστη, ανώδυνη και αποτελεσματική λύση, με γρήγορη αποκατάσταση και δυνατότητα κινητοποίησης του ασθενούς καθ' όλη την διάρκεια της μετεγχειρητικής περιόδο

Νεύρωμα Morton

Το Νεύρωμα Morton, ή η μεταταρσαλγία του Morton, είναι η πάθηση κατά την οποία, σχηματίζεται ένας καλοήθης όγκος, δηλαδή ένα νεύρωμα, στην μετάπτωση ενός πελματικού νεύρου σε δακτυλικό.

Το νεύρωμα εμφανίζεται συνήθως ανάμεσα στην κεφαλή του 3ου και 4ου μετατάρσιου του ποδιού, ενώ σπανιότερα εμφανίζεται και ανάμεσα στο 2ο και 3ο μετατάρσιο.

Ο όρος νεύρωμα υποδηλώνει όγκο του νευρικού ιστού. Στην πραγματικότητα, με ακριβείς ιστοπαθολογικούς όρους, το νεύρωμα Morton, δεν προκειται για πραγματικό νεύρωμα. Πρόκειται για μια αντιδραστική διόγκωση του νεύρου, με σχηματισμό ινώδους ιστού γύρω από αυτό.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι: αίσθημα πόνου στα μετατάρσια ή καψίματος ανάμεσα στα δάκτυλα του ποδιού. Συχνά ο ασθενής πονά τόσο πολύ που θέλει να βγάλει το παπούτσι στη μέση του δρόμου.

Η διάγνωση γίνεται κλινικά με δοκιμασίες συμπίεσης του νέυρου και επιβεβαιώνεται απεικονιστικά με υπέρηχο ή μαγνητική τορμογραφία.

Και στις δύο περιπτώσεις βρίσκουμε διόγκωση του νεύρου στην περιοχή ανάμεσα στις κεφαλές των μεταταρσίων.

Για την αντιμετώπιση του πόνου απο το νεύρωμα morton έχουν προταθεί αρκετές χειρουργικές και μη χειρουργικές λύσεις.

Η χρήση ειδικών πελμάτων και οι ενέσεις κορτιζόνης είναι η πιο διαδεδομενη αρχική αντιμετώπιση, ενώ εναλλακτική λύση αποτελεί ο χημικός καυτηριασμός του νεύρου.

Από χειρουργικής άποψης υπάρχει η νευρόλυση δηλαδή η αποσυμπίεση και απελευθέρωση του νεύρου αλλά και η νευρεκτομή.

Η διαδικασία της χειρουργικής αποσυμπίεσης, μπορεί να πραγματοποιηθεί και με ελάχιστα επεμβατική διαδερμική τεχνική, δίνοντας το πλεονέκτημα της διατήρησης του νεύρου και της αισθητικότητας στην περιοχή.

Το κότσι του Ράφτη - Tailor's Bunion ή Bunionette

Το κότσι του ράφτη πήρε την ονομασία του από του παλαιούς ράφτες, που καθόντουσαν και δούλευαν οκλαδόν, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σκληρίες στην περιοχή της κεφαλής του 5ου μεταταρσίου. Μια άλλη ονομασία είναι bunionette δηλαδή ξιφολόγχη, λόγω του σχήματος που παίρνει ο 5ος στοίχος του ποδιού.

Όπως προαναφέραμε, πρόκειται για διόγκωση στην κεφαλή του 5ου μεταταρσίου, που οδηγεί σε χρόνιο ερεθισμό και πόνο. Είναι κάτι αντίστοιχο με το κότσι στο μεγάλο δάκτυλο αλλά σε μικρότερη κλίμακα και πολύ πιο σπάνιο.Οι ασθενείς συμβουλεύονται τον γιατρό επειδή έχουν σκληρία και έντονο πόνο στην περιοχή του μικρού δακτύλου του ποδιού. Δυσκολεύονται να βρουν παπούτσια και πολλές φορές υπάρχει έντονα αντιαισθητική παραμόρφωση της περιοχής.

Το κότσι του ράφτη εμφανίζεται συνηθέστερα, σε άτομα με πλατύ πόδι. Μπορεί να οφείλεται είτε σε χρόνιο τραυματισμό της περιοχής, όπως γίνεται με τα στενά παπούτσια, είτε σε ανατομικές ιδιαιτερότητες του 5ου μεταταρσίου, που προδιαθέτουν σε μηχανικό ερεθισμό.

Από ανατομικής πλευρά διακρίνουμε 3 τύπους που συνήθως συμμετέχουν στην εμφάνιση αυτής της πάθησης.

Bunionette Τύπος 1

 

 

Τύπος 1: Διόγκωση του κονδύλου της κεφαλής του 5ου ΜΤΤ.

Bunionette Τύπος 2

 

 

Τύπος 2: Μεγάλη καμπυλότητα στην διάφυση του 5ου ΜΤΤ, το οποίο και έχει μορφή που μοιάζει με γιαταγάνι.

Bunionette Τύπος 3

 

 

Τύπος 3: Αυξημένη γωνίωση ανάμεσα στο 4ο και 5ο ΜΤΤ

 

Το κότσι του ράφτη μπορεί να εμφανιστεί σε συνδυασμό με άλλες παραμορφώσεις του πρόσθιου άκρου ποδός, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που εμφανίζεται μετά από χειρουργείο για πτώση μεταταρσίων καθώς αλλάζει η φόρτιση του ποδιού.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη ή από αγγειολογικά προβλήματα, καθώς τραυματισμοί στα πόδια μπορεί να οδηγήσουν σε έλκη δηλαδή πληγές με απρόβλεπτες καταστροφικές συνέπειες.

Η αλλαγή σε φαρδιά άνετα παπούτσια, από μαλακό δέρμα μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα. Αν όμως μετά από ένα εύλογο διάστημα 5 - 6 μηνών, οι ενοχλήσεις παραμένουν, μπορεί να διορθωθεί χειρουργικά, ανώδυνα με την μέθοδο της διαδερμικής χειρουργικής.